
Hoi hoi
Kayleigh hier weer een keer hoor het werd wel weer eens tijd he?
Vandaag is het 10-12-2007.
En mijn kinderen zullen deze dag nooit meer vergeten.
Ik had hun deze ellende zo graag bespaard maar helaas.
Vanmiddag nadat onze bediendes thuis waren gekomen kwam dat enge mandje weer te voorschijn.
Bah bah de rillingen liepen over mijn rug toen ik het zag.
Mijn kinderen waren heel nieuwschierig en kropen er direct in.
En ik maar roepen...niet doen ...niet erin hoor...blijf er bij uit de buurt.
Maar luisteren ?....Tuurlijk niet !!!
Het vrouwmens deed snel het deurtje dicht toen ze er alle drie in zaten.
Ik rende er naar toe want ik moest en zou mijn kinderen redden.
Wat er nu precies zo heel snel gebeurde allemaal weet ik niet hoor.
Ik sta daar bij dat mandje het vrouwmens doet het deurtje open ik denk bij mezelf ...gelukkig
Maar voordat ik het wist zat ik er ook al in.
Wat nu dacht ik .....Indy maar roepen dan.
Maar ja die grapjas dacht zeker dat het een spelletje was en liep een beetje de joker uit te hangen maar ons bevrijden .....niet dus
En toen ja hoor de jassen en de tassen en zo kwamen tevoorschijn.
En ze namen mij en mijn kinderen gewoon mee naar buiten.
Heb ik er al die tijd voor gezorgd dat ze netjes binnen bleven nemen hun ze mee naar buiten.
En het was echt hardstikke koud hoor.
Ik wist al wat er ging gebeuren .....waarom deden ze mijn kinderen dit aan???
Tijdens de autorit waren we allemaal heel erg stil.
Wat ik op zich nog wel een hele prestatie vond van ons .
Bij de DA aangekomen moesten we allemaal bekeken worden door een Dokter Meneer.
De kleintjes moesten eerst .
Eerst op de weegschaal en daarna ging de Dokter Meneer ze helemaal bekijken.
Ik zat nog steeds in het mandje op de vloer.
Maar ik heb het gesprek van de Dokter Meneer met ons vrouwmens en kindmens goed kunnen volgen hoor.
Nu moet ik dus wel heel eerlijk zeggen dat ik wel heel erg trots was op mijn kinderen en op mezelf.
Want de kids hebben geen kik gegeven.
En de complimenten van de Dokter Meneer waren niet van de lucht hoor.
En toen ons vrouwmens ook nog ging vertellen wat voor ONTZETTEND GOEDE MOEDER ik wel niet ben .......ja ik groeide van trots moet ik zeggen.
Kenzo en Savannah hebben zich zonder protesteren laten bekijken.
Hunter wou niet in zijn oortjes laten kijken daar heeft de Dokter Meneer nog wel wat moeite voor moeten doen.
En ja toen waren de kids klaar en moest ik er zelf ook aan geloven.
Ik ben tijdens het gefriemel van de Dokter Meneer heel dicht tegen mijn vrouwmens aan gekropen.
Maar hij heeft mij geen pijn gedaan hoor.
En toen mochten we gelukkig weer mee naar huis.
De kleintjes kregen gelijk lekker eten en ik ben helemaal uitgeput in de bank in slaap gevallen.
Na het eten gingen de kids eens even aan hun Pa en Ome Skip vertellen wat ze allemaal hadden mee gemaakt.
Die 2 he ...soms he....zou je ze toch wat doen !!!!
Ow ...zijn jullie bij de DA geweest....wat dan nog ...zijn wij al zo vaak geweest.
Hunter en Kenzo werden eens bekeken onder hun staartjes en er werd hun verteld dat het allemaal helemaal zo erg niet was geweest .
Jullie hebben nog steeds klootjes hoor riep Indy
Wat is dat nu weer voor praat riep ik ...daar zijn ze nog veel te klein voor hoor ....durf je wel tegen zulke kleintjes !!!!
Maar gelukkig waren de kids ook moe geworden van het avontuur en zijn lekker in slaap gevallen zodat ik nu even tijd heb om jullie dit allemaal even te vertellen
Nou de groetjes maar weer he ..Doei Kayleigh