Lekker boven slapen????Welnee

Vanmorgen om 7 uur om precies te zijn , zit ik lekker buiten op mijn gemakje , snuffel een beetje in het rond zit gewoon maar een beetje te zitten komt Daisy mij roepen....of ik ff naar binnen wil komen.

Waarom vraag ik ...nou wij hebben je wat te vragen ...wij allemaal zegt Daisy.

Hmmm ..ik kom al hoor zeg ik ....wat moeten ze nu weer van me denk ik bij mezelf.

Ik loop naar binnen en ja hoor daar zitten ze allemaal op een rijtje.

Daisy , Skippy , Indy , Hunter en Kenzo.

Ik kijk ze een voor een aan.

Wat is er vraag ik heel vriendelijk.

Nou zegt Indy wij willen wel eens weten waarom jij mee mag naar boven om te slapen en wij niet.

Wat doe jij nou dat jij mee mag en wij niet.

Het is toch niet dat wij ons zo anders gedragen dan jij ...oke je bent wel heel erg knap en zo maar wij mogen er anders ook wel zijn hoor.

Dus uhhhh wij willen heel graag een antwoord.

Pff dat was dus een vraag waar ik niet op gerekend had !!

Goed nadenken wat je nu gaat zeggen hoor Kayleigh zeg ik tegen mezelf.

Pas heel goed op met wat je zegt voordat je in je pootjes snijd.

Al mijn hersencellen snellen aan het werk.

En dan kom ik op de oplossing.

Luister allemaal zeg ik.

Het is niet alleen boven slapen wat ik daar doe hoor.

Het is daar een hele nacht heeeeeeel hard werken.

Werken ? Wat moet je daar doen dan vragen er een stel.

Nou jullie denken zeker dat ik de trap op loop de slaapkamer op ga en op bed ga liggen en ga slapen vraag ik.

Ja wat moet je daar anders zegt Skippy.

Nou luister goed hoe mijn nacht er uit ziet dan zul je er achter komen hoe hard werken het is.

Ik loop dus de trap op.

Ik kom boven ...inspecteer de overloop...nee geen vreemde of gevaarlijke dingen.

Dan roep ik naar beneden dat het voor zover veilig is en komen het man en vrouwmens naar boven.

Een van de 2 moet dan eerst de deur van de slaapkamer open doen voor me en dan weer snel dicht.

Eerst moet ik de slaapkamer inspecteren ze mogen niet eerder in hun bed gaan liggen tot ik het veilig vind.

Ik spring dan op bed en miauw dan heel hard ..pas dan mogen ze naar binnen dat weten ze.

Tegen de tijd dat ze in bed liggen heb ik al verrekte honger maar ik kan dan nog niet gaan eten.

Het vrouwmens wil dan eerst met mij spelen.

Elke avond pakt ze dan het lazerlichtje en laat dat door heel de kamer gaan.

Er word dan van mij verwacht dat ik daar uitgebreid achteraan ga.

Ze denken dat ik dat leuk vind en ik laat hun maar in die waan.

Maar het is niet altijd gemakkelijk hoor met een rammelende maag achter dat licht aan jagen.

Als ze dan eindelijk stopt kan ik gaan eten.

Maar ik heb nog geen 5 brokken op of de eerste roept al ....Kayleigh waar ben je ?

Nou dan lik ik snel wat water en dan spring ik maar op bed.

En ja dan kroel ik eerst altijd met het manmens en daarna met het vrouwmens.

Maar heel kort want ja ik moet toch eten he?

Dan eet ik weer een paar brokken en dan hoor ik soms iets buiten dus spring ik snel op de vesterbank om te kijken wat daar aan de hand is.

Meestal is het niks maar ja veiligheid voor alles natuurlijk het personeel moet wel goed beschermd worden.

Dan spring ik weer op bed ........jaja ik ben er weer ..ff kroelen ...ik ben dan nog steeds niet klaar met eten en we zijn dan ondertussen alweer een half uur verder.

Dus ga ik maar weer proberen wat te eten als ze me tenminste met rust willen laten.

Na het eten ruim ik altijd alle kruimels netjes op ik veeg dan een minuut of 10 met mijn voeten over de vloer .

Dan ga ik ff naar de w.c en na het toilet weer even voeten vegen een minuutje of 5.

En dan denk ik eindelijk naar bed te kunnen om te gaan slapen.

Spring ik op bed en dan hoor ik van 2 kanten tegelijk Hoi Kayleigh kom je lekker kroelen.

Ja pfffffff hoe moet ik dat nu doen 2 tegelijk gaat niet dus in het begin deed ik niets anders dan heen en weer lopen van de een naar de ander.

Ik heb ze geleerd dat ik eerst bij het manmens ga liggen lekker tegen zijn gezicht aan wrijven.

Dat vind ie lekker.

Dan ga ik ff naar het vrouwmens ook ff knuffellen.

Zodra ik merk dat het manmens geen haar meer in zijn gezicht heeft loop ik snel terug.

Want dat slaapt helemaal niet lekker met zo'n bloot gezicht.

En dan ga ik hoop ik daarna voor de rest van de nacht naast het vrouwmens liggen.

Dan ga ik eerst mijn plekje zacht maken dat is niet zo moeilijk met dat donzen dekbed want dat is al lekker zacht maar het is de gedachte he.

Het vrouwmens valt daar lekker van in slaap van dat gekraak naast haar oren.

En dan kan ik eindelijk gaan liggen ik heb dan meestal wel honger gekregen maar wacht altijd even totdat ik zeker weet dat ze allebei slapen.

Na een minuutje of 3 spring ik dan weer uit bed en ga eten ...eindelijk.

Op de een of andere manier en ik vind dat best vervelend maak ik ze geloof ik toch wel wakker met mijn gekraak met die brokjes en alweer de vloer poetsen.

We zijn dan al een heel uur verder en dan heb ik nog steeds niet geslapen.

Het vrouwmens heeft tegen me gezegd dat ik echt niet na het eten van 4 brokjes de vloer hoef te poetsen maar ik kan het niet laten hoor ...het moet schoon.

En dan eindelijk ga ik dan slapen.

Tenminste als het vrouwmens stil ligt.

Want die trekt altijd aan de denkens.

En dan net als ik echt lekker in slaap ben gevallen gaat de wekker af en moet ik alweer naar beneden.

Dus ..........waarom ze mij daar voor hebben uitgezocht om s'nachts voor hun te zorgen en zo dat weet ik niet hoor maar wezen jullie maar blij dat jullie niet mee moeten.

Je had de gezichten van iedereen moeten zien!!

Skippy zei je bent gek al dat heen en weer geren over dat waterbed dat is hardstikke vermoeiend .

Hunter en Kenzo zaten met een gezicht vol ongeloof naar me te kijken.

Daisy vond het maar een raar verhaal zei ze.

Indy daarentegen zei eerst niks naar kwam naderhand naar me toe om te zeggen dat hij er helemaal niks van geloofde.

Nog steeds zie ik dat ze raar naar me kijken.

Zouden ze medelijden met met hebben nu ze weten dat het hard werken is daar boven?

Hoop het wel .

groetjes Kayleigh

Niet eerlijk

Jullie zullen wel gedacht hebben wat duurt het lang voordat we wat van Indy horen.

Vergeef me hoor ik kon het niet.

Vandaag is het 1 week geleden dat ons kleine poppetje Savannah van ons is weg gegaan.

Ik mis haar zo!!!

Mijn grootste fan is er niet meer en dat doet heel zeer.

Natuurlijk had ik als vader zijnde allang in de gaten dat er iets niet goed was met Saffie.

Al dat boven slapen moest wel een oorzaak hebben.

Vaak zei ze tegen me ...papa ik wil niet meer naar de DA hoor daar vind ik het helemaal niet leuk.

En dan voelde ik me zo rot....want ja ik wilde dat ook niet .

Ik ben dan op een gegeven moment maar eens met ons vrouwmens gaan praten.

Ze heeft me toen uitgelegd dat Savannah echt heel erg ziek was en dat we haar zelf niet beter konden maken en toch echt mee moest naar de DA want die meneer de DA heeft er voor geleerd.

Maar alle DA Meneeren en Mevrouwen hebben mijn Saffie ook niet beter kunnen maken helaas.

Nadat Saffie van ons heen was gegaan is ze eerst nog mee naar huis gekomen.

We hebben allemaal afscheid van haar genomen.

Wat heb ik met haar gekroeld en natuurlijk heb ik haar heeeeel goed gewassen.

Want ook op je laatste reis naar de regenboogbrug moet je er op je best uit zien.

Dat was het laatste wat ik voor haar kon doen.

Toch heb ik nog dagen lopen zoeken hoor ....diep in mijn hart wist ik wel dat ze er niet meer was maar toch ....je blijft hopen ik rook haar nog overal.

Het vrouwmens heeft ons van de week uitgelegd wat de regenboogbrug is .

En ik moet zeggen het idee dat er een regenboogbrug is waar wij naar toe gaan als we er niet meer zijn ...waar het heel mooi is ....groen gras met vlinders....bomen om in te klimmen....en waar je nooit ziek bent.......de gedachte dat mijn Savannah daar is en op ons wacht heeft het verdriet een klein beetje verzacht.

Aan de ene kant kan ik niet wachten om haar weer te zien ...aan de andere kant mijn werk hier is nog lang niet klaar.

Ik vind het heel moeilijk om uit te leggen maar blijdschap en verdriet liggen dicht bij elkaar.

Over een tijdje krijgt mijn zus baby's en als er een poesje bij zit dan mag die bij ons komen wonen.

Ik ben dan degene die voor dat kleine ding moet gaan zorgen natuurlijk dat heb ik mijn zus al beloofd.

Ik ben daar echt heel erg blij mee hoor de zorg voor zo'n kleintje maar het verdriet om Savannah blijft.

Ik heb gisteren samen met het vrouwmens op bed gezeten en toen hebben we in gedachten met Savannah gepraat .

Verteld over hoeveel we van haar houden en haar nooit zullen vergeten.

En toen ineens!!!

Kwam daar een klein stemmetje.

Pappa je hoeft niet verdrietig te zijn hoor .....ik heb geen pijn meer en het is hier zo mooi.

Ik heb de eerste wedstrijd vlinders vangen waar ik aan mee deed gewonnen.

En ik heb hier al 2 dikke vriendinnen ....die stonden al op me te wachten toen ik hier aankwam.

Ze heten Genesis en Clannad en ik woon nu bij hun.

Ik mis jullie allemaal heel erg .....maar om hier te zijn ...zo slecht is het hier niet.

Je hoeft je ook niet schuldig te voelen als je stiekum een beetje blij bent als er een nieuw poesje bij komt hoor.

Ik ken je toch ?

Ik weet toch dat er niets is wat je liever doet dan zorgen voor een kleine ...net wat je bij ons hebt gedaan.

Lieve pappa hoe graag ik je hier bij me zou willen hebben kan ik niet vertellen maar jou werk is inderdaad nog niet klaar daar op aarde.

Zorg maar heel goed voor iedereen en ooit zien we elkaar weer en we spreken elkaar vast nog vaker hoor als het vrouwmens je boven laat ......dag Pappa.

En toen was ze weg.

Ik heb even moeten huilen hoor maar het vrouwmens zei dat dat mocht dat had zij ook al heel veel gedaan en het helpt en lucht op.

En nu ......ja heb net weer een uur lopen zeuren of ik naar boven mag.

Maar ik moest nog even wachten zeiden ze.

Een hele dag boven gaan zitten is ook niet gezond hoor Indy zei het vrouwmens het is mooi weer buiten en buiten kun je misschien nog veel beter met Savannah praten.

Dus ja als mijn verhaal klaar is ga ik dat maar doen ....naar buiten.

Misschien??

Indy

Lieve Savannah

Op 10 oktober 2007 werd jij samen met je broertjes bij ons geboren.

De zon scheen die dag.

Van je broertjes waren de kleuren als snel duidelijk maar jij...
Het duurde niet lang tot we zeker wisten dat je Rood was.
Daarom kreeg je ook de naam Savannah.

Je werd zo mooi en groot.

Van karakter typisch de middelste , onafhankelijk met een eigen wil en weg.

Van het begin af aan was het duidelijk dat je heel speciaal was.
Als je je ogen opende liet je dit altijd weten met een harde miauw.
Ik ben weer wakker hoor leek je dan te willen zeggen.

Je was de eerste die altijd heel hard ...gezondheid riep als we moesten niezen.
Wat zullen we dat missen.

Je was graag buiten en kon uren in het buitenverblijf in de krabpaal liggen slapen.
En dan kwam je ineens naar binnen met luid gemiauw dan werd iedereen even begroet en dan ging je weer terug.

Je werd groter en mooier.

In November 2008 werk je ziek.
Vele ritten naar de DA volgden.
Alle denkbare onderzoeken en mogelijke onderzoeken heb je gehad.
We hebben met z'n allen zo ons best gedaan om je te redden!
Maar helaas Poppetje het is ons niet gelukt ....vergeef ons!

Op 6 April 2009 ...4 dagen voordat je Anderhalf jaar zou worden moesten we je laten gaan.

De zon scheen die dag.

Dag lieve Savannah ...ons klein poppetje.

We hebben heel veel van je gehouden en ....nog doen we dat.
Vergeten doen we je nooit.

We weten dat je op ons wacht op het veldje vlak voor de regenboogbrug.
En we beloven .........ooit komen we met z'n allen jou kant op en zullen we elkaar weer zien.

Dag lieve Saffie

Je manmens,
Het vrouwmens,
Papa Indy,
Mama Kayleigh,
Je broertjes Hunter en Kenzo.
Ome Skippy en Tante Daisy

Voor Savannah, van Kim

Hey poppetje,

ik weet eigenlijk niet eens waar ik moet beginnen.

Je was zo lief. En zo mooi. Zo geweldig. Een poezenmeisje uit duizenden. Je had zoveel karakter, een typisch karakter.

Je was voorspelbaar en dat was leuk aan je. Al vanaf toen je heel klein was en wakker werd van een geluidje miauwde je. Je was altijd te porren voor een potje vechten met mijn hand of arm. ik noemde jou mijn kleine vos. Fel rood en pittig was jij. Later als je bij de deur naar boven zat deed je je mond niet dicht tussen 2 miauwtjes. Je had je eigen typische blik waarbij iedereen wist wat wel of niet te doen met je. Je hoefde de andere katten hier maar aan te kijken en ze besloten toch maar niet met jou te gaan stoeien. Je had je favo manier van geaaid worden en als je het heel fijn deed ging je op je rug liggen en mochten we je buikje aaien. Als je de kam pakte kwam je al aanrennen. En je had natuurlijk jouw eigen stemgeluid en manier van spinnen. Alles was helemaal jij.

Het meest typische? Je was zo sterk lieverd. Vanaf november was het maar aanrommelen met je gezondheid en steeds leek je weer beter te worden. Toch bleef je voor de zekerheid veel boven en dat vond je soms niet leuk, dan zat je te klagen tot ik kwam kroelen en soms als ik veel bij je kwam kijken leek je best gelukkig. Toen vond ik het elke keer als ik de slaapkamer weer uitliep al moeilijk. Maar jij hebt wel een half jaar lang zo ontzettend hard gevochten. Alle onderzoeken heb je doorstaan en je bent altijd zo lief naar ons gebleven.

Veel tranen heb ik al om jou gelaten Savannahtje. Ik was ook altijd zo bezorgd om je. Elk weekend dat ik weg was voelde ik me schuldig en was ik bang dat jouw tijd misschien zou komen.
Schuldgevoel heb ik sowieso veel nu. En spijt. Heel veel spijt. Ik wou dat ik je elke dag op mijn bed had gelaten toen je boven was. Ik wou dat ik wat had kunnen doen. Ik wou dat ik minder weg was geweest. En ik wou vooral dat ik afgelopen zondag thuis was gebleven. Zo graag had ik jou nog vastgehad, maar ik was bang dat je pijn had lieverd. Toen je ingeslapen was wou ik je heel graag optillen en tegen me aandrukken, maar daar hield je niet van dus heb ik jou in je waarde gelaten en je heel veel geaaid maar wel veel kusjes gegeven want dat vond je minder erg.
Zondagavond schrok ik zo toen je bijna niet reageerde toen ik naast je kwam zitten. Je lag zelfs onder de badjas en jij was al niet zo'n grote fan van dekentjes. Je leek toen al wel in trance en ik wou je pakken maar ik was zo bang dat ik je zeer zou doen. In de nacht heb ik een paar keer doorgehad dat er iets was en het spijt me dat ik niet ook uit bed ben gekomen. Misschien was je wel zelf gegaan als ik jou ook had laten weten dat je vrij was en niet meer hoefde te vechten.

Maandagochtend kwam mama dan vertellen dat jij het had opgegeven en ik stortte eerlijk gezegd nogal in. Om half 12 zou jij je verlossende spuitje krijgen en natuurlijk wou ik mee. Jij verdiende een goed en uitgebreid afscheid meisje. In de auto klaagde je wel een beetje maar weer was je zo ontzettend sterk.

Maar nu is dat niet meer nodig lief klein popje, jij hoeft niet meer te vechten en ik zal niet meer kunnen lachen omdat je weer je eigen typische zelf bent. Natuurlijk kan ik terug denken aan jou, maar dat is voor mijn gevoel nu niet genoeg. Ik mis je nu al heel erg en ik zou de wereld overhebben voor een lekkere knuffelpartij met jou.

Ik hoop dat jij je vrede met dit alles hebt kunnen vinden. Wij wilden zo graag dat jij weer beter werd maar jij kon ineens niet meer dus hebben we jou laten gaan meisje. Ik hoop dat je zelf ook vond dat je een mooi leventje hebt gehad en dat je weet hoeveel wij om jou geven.

Savannah, ik zal jou nooit vergeten... Jij bent mij zo dierbaar geweest en je leukte mijn wereldje een stuk op. Ik hou zo ontzettend veel van jou.

Rust zacht, liefste Saffie