Dag lieve Daisy,
4 oktober 2001 was ik boos op m’n vader omdat hij al zo vaak een kat in huis had gehaald en weer had weggedaan. Het was dierendag en ik zei dat ik een beestje miste. We keken in de vondst en we gingen dezelfde avond nog een poes halen in Breda. Wist ik veel dat ik precies jou zou treffen.
De man die opendeed was onverzorgd en jij was er nog veel erger aan toe. Je mooie zwart witte vachtje was dof en bijna bruinig en zat vol met vlooien. Je snorhaartjes waren afgebrand. Je ribben en ruggengraat waren te voelen door je jasje heen en de wormpjes kropen gewoon naar buiten.
Misschien maar goed dat hij je al in het mandje had gedaan omdat als we dat gezien hadden we misschien nooit aan je waren begonnen.
Toen we met jou naar huis reden moest ik halsoverkop kattenvoer meenemen en de winkel ging al bijna dicht dus had ik per ongeluk seniorbrokjes meegenomen maar je viel ze thuis aan alsof je nog nooit te eten had gehad. Je hebt misschien 5 minuten rondgelopen in de keuken maar het interesseerde je niet eens dat je in een nieuw huis was.. Je lag al meteen op schoot en daar snorde je dat het een lieve lust was.
We hebben je opgelapt en je begon gewoon nog te groeien terwijl je volgens de DA al wel een jaar oud zou moeten zijn. Bij alles wat we voor je deden was je zo dankbaar maar dat hoefde niet liefje. Natuurlijk zorgden wij voor jou. Ik ben jou juist dankbaar.
Ik vond alles aan jou zo leuk. Je lieve kniekousjes en je hangbuikje en je scheve printje en je veel te korte staartje en je hoektandjes uit je mond.
Al die tijd dat je bij ons was, was je een lichtpuntje voor me. Je sliep elke nacht op mijn voeteneinde of lekker op m’n buik. Als ik uit bed ging stond je al blij in m’n kamer en dan liep je elke dag weer voor m’n voeten op de trap af terwijl ik ontzettend moest plassen en bijna over jou heen viel omdat je zo in de weg liep. Je stond elke dag braaf bij het raam en de achterdeur te wachten als ik uit school kwam. Als ik thuiskwam liep je continu achter me aan tot ik eindelijk ging zitten zodat je op schoot kon.
Lieve dikke Daisy die helemaal in de war was toen ik ineens een week naar Londen was. Mama vertelde dat je elke dag weer om dezelfde tijd voor de achterdeur had gezeten en dat je naar buiten wou en m’n scooter ging inspecteren en toen ik thuiskwam (heel laat ’s avonds, of ’s nachts geloof ik) wou je ook weer meteen op schoot alsof je wou zeggen dat ik nooit meer weg mocht gaan.
Je had heel veel typische eigen dingetjes. Zoals dat je niet vanaf de linkerkant op schoot ‘kon’ springen. Je kon het best, want je hebt het wel eens een paar keer gedaan maar volgens mij wilde je gewoon moeilijk doen. Verder lag je weken aan een stuk op een bepaald plekje en dan in een keer had het afgedaan en lag je weer ergens anders. Hoe vaak ik jou wel niet kwijt ben geweest als je weer ineens van de bank naar onder een stoel, naar in een donkere paal verhuisde. Een hele tijd heb je geapporteerd en ik kon je altijd wijsmaken dat er vogels in de tuin zaten. Dan zat jij een beetje voor je uit te staren en dan rende ik heel snel naar de keuken en riep ik “beestje!”en dan zat jij al te mekkeren op de vensterbank en dan zag je nix. Dan riep ik weer “beestje!”en rende ik naar de voorkant en jij weer hartstikke enthousiast mee. Dat hielden we dan een paar keer vol en dan keek je me quasi-beledigd aan en ging je met je rugje naar me toe zitten tot ik het had goedgemaakt. Wat ik ook altijd zo lief vond is als je op schoot zat en mama of ik dan met onze kin wat naar beneden gingen dat je dan meteen heel enthousiast kopjes ging geven en keihard ging knorren. En dat altijd je hoektandjes uit je mondje kwamen steken.
Toen mama ging scheiden wilde die zak je meenemen maar ik heb hem gezegd dat hij het uit z’n hoofd kon laten. Die tijd werd je helemaal aanhankelijk. We waren meestal met z’n 2tjes thuis en ik was zo blij met jou. Vaak heb je ik terwijl ik toen knaldepressief was huilend opgepakt omdat ik zo ontroerd was omdat jij er echt altijd was. Jij vond die natte troep op je jasje maar niets, maar je bent altijd zo lief gebleven. Hele dagen lag je op m’n bed, in de vensterbank en op m’n schoot. Ik heb zoveel liefde van jou gehad en ik heb altijd het gevoel gehad dat ik je niet genoeg terug kon geven.
Toen ik anderhalf jaar bij Lien woonde bleef je altijd enthousiast om mij te zien en toen ik terug thuis kwam wonen was je weer niet bij me weg te slaan. Net zoals in m’n weekenden thuis bij de viersprong en nu ik op mezelf woon ook altijd als ik langskwam.
De laatste tijd wilde je niet meer tussen de andere katten en dan ging ik je boven begroeten en dan wist je van gekkigheid niet meer op je nou wilde spelen of eten of knuffelen en ik kon niet genoeg van je krijgen en nam je dan toch maar mee naar beneden.
Je werd ook magerder en je op een gegeven moment wilde je eigenlijk niet meer echt gaan liggen op schoot en ik deed je al helemaal geen plezier meer om je mee naar beneden te nemen.
De laatste keer dat ik je zag zei ik tegen mama dat ik het echt niet vertrouwde omdat je niet jezelf was en ik heb dan ook al afscheid van je genomen. Ik heb jou gezegd dat ik heel veel van je hou en dat ik je zo ontzettend zou missen maar dat je echt niet oud hoefde te worden als je zelf niet meer wou leven en dat ik hoopte dat je een fijn leven hebt gehad.
6 dagen later, 16 december, gingen mama en Ries met jou naar de DA en je bleek bomvol met uitzaaiingen van een tumor te zitten. Ik hoop zo dat je daar geen pijn van hebt gehad lief, lief, lief meisje.
Mama heeft mij geprobeerd te bellen maar ik kon natuurlijk niet opnemen in de viersprong. Ze smste over de uitzaaiingen en dat je een spuitje moest omdat je het echt niet meer lang ging redden. Het zou ook niet eerlijk zijn om jou gewoon zo rond te laten lopen je laatste daagjes. Ik zou eigenlijk de dag erna pas naar huis gaan maar ik heb m’n weekend voor je omgegooid en ben ’s avonds naar je komen kijken. Daar lag je dan in je mandje, net of je sliep. Maar je was al zo koud en zo stijf. Ik wou dat ik erbij was geweest toen je je spuitje kreeg liefje, maar hopelijk heb je onthouden dat je voor mij te belangrijk was om je slecht te voelen. Ik heb bij Lau geslapen en de volgende dag ben ik meegegaan om je naar het crematorium te brengen. Ik vond het zo erg om je daar achter te laten meisje .
Ik heb al 3 verjaardagen achter elkaar tegen je gezegd “En nu ben je op de helft!”, ik had zo gehoopt dat je een stokoude poes van 20 zou worden.. Maar 10 jaar.. Het is toch gewoon veel te jong.. En waarom, zo’n lief beestje.. Zo trouw..
Ik ga je echt heel erg missen liefje… Ik hou van jou allerliefst Daisje
X Kim
