Kayleigh

Hallo lieve mensen.

Nu ik alweer een klein beetje op krachten ben gekomen
heb ik ons vrouwmens gevraagd of ze de cattop even boven wou zetten zodat ik zelf even het een en ander kan vertellen.
Ik heb namelijk alles netjes bij gehouden over mijn bevalling.
Het begon allemaal op 8 oktober.
's morgens om 8 uur moest ik even gebruik maken van het toillet.
Daar verloor ik bij het plassen mijn slijmpropje.
Ik heb dat gelijk netjes opgeruimd hoor want ik had inmiddels heus wel in de gaten dat als er ook maar iets met mij aan de hand was (al was het maar een kleinigheidje ) dat het vrouwmens daar erg zenuwachtig van werd.
Maar bij het verlaten van het toillet was er toch nog een klein restje in mijn haar blijven hangen en ja het vrouwmens zag dat ....oplettend wezen hoor ons vrouwmens.
Dus ze ging gelijk aan Marie-Louise vragen hoe lang het nog kon duren voordat mijn baby's geboren zouden worden.
Binnen 2 dagen zei Marie-Louise...... nou en toen begon het he.
Vanaf dat moment werd ik angstvallig goed in de gaten gehouden,
Altijd was er iemand bij me , ze zijn geen een keer meer allemaal tegelijk weggegaan.
Maar ik zal geen Kayleigh heten en daar misbruik van maken.
Ja sorry misschien niet altijd even netjes van mij maar ik dacht nu kan het nog.
We schrijven nog steeds 8 oktober en het is inmiddels 13.00 uur.
Ik doe net of ik niet meer alleen boven wil zijn dus ik mag mee naar beneden.
Beneden gekomen wil ik weer terug naar boven.
Ik heb ze heel wat trappen laten lopen hoor.
Verder hou ik ze ook lekker voor de gek met mijn gedrag wat betreft mijn bevalling.
Al weken staan er dozen klaar en zo met dekentjes erin er zijn verschillende mandjes gekocht waar ik mag bevallen , maar ik doe net of ik nog geen keuze heb kunnen maken ze worden er hardstikke zenuwachtig van.
Ik heb het een hele avond voor elkaar gekregen dat ik zoveel naar boven en naar beneden mocht als ik zelf wou.
In de nacht van 8 op 9 oktober ben ik lekker een hele nacht onrustig geweest lekker geslapen hebben ze dus niet.
9 oktober De hele dag lekker doorgegaan met onrustig gedrag vertonen.
Het vrouwmens had geloof ik elk uur contact met Marie-Louise , dat kwam ook wel een beetje door ons manmens hoor want die was haar constant aan het plagen .
En ja dan heeft ze het niet meer he.
Tegen de avond belde Marie - louise dan ook om te vragen of het vrouwmens het op prijs stelde dat ze even kwam kijken hoe het er met mij voorstond.
Nou dat wou ze wel hoor .
Marie-Louise dat is er een van aanpakken hoor.
Ik werd helemaal onderzocht en nagekeken overal werd even aan gevoeld nou ik kon me na afloop helemaal wassen hoor.
Maar ze had wel het verlossende antwoord.
Morgen zullen ze er wel zijn zei ze.
Gelukkig .....zeiden de bediendes want het wachten duurt wel heel erg lang.
Maar tegelijkertijd zag ik het vrouwmens nerveus worden want ja ......morgen was de dag dat ze met het manmens ging trouwen ........en wat als ....en hoe moet dat dan .
De paniek sloeg toe.
's avonds gingen we allemaal om om 23.30 naar bed.
Vanaf dat moment heeft er niemand in huis nog rust gehad.
Ik heb iedereen een hele nacht wakker gehouden.
Elk uur moest er wel een naar de w.c van de zenuwen.
Ons manmens heeft alleen van 01.00 tot 02.00 geslapen en het vrouwmens van 05.00 tot 06.00.
Het vrouwmens was helemaal uitgeput.
Maar vanaf 05.15 begonnen mijn weeen, en dat was helemaal niet lekker hoor.
Dat deed echt pijn.
Ik ben tegen het manmens aan gekropen en die heeft mijn weeen zo goed en kwaad als het ging weg gemasseerd.
Om 06.15 maakte hij het vrouwmens dan ook maar wakker om te zeggen dat hij dacht dat het niet zo lang meer zou gaan duren.
Het manmens legde mij in de werpdoos en ze kwamen allebei bij mij zitten.
Het vrouwmens had inmiddels het kindmens wakker gemaakt om te zeggen dat de baby's nu niet meer zo lang op zich zouden laten wachten.
Maar het kon misschien nog wel even duren.
Nou ze kon heel snel terug om te gaan zeggen dat de eerste geboren was hoor want om 06.38 werd onze Hunter geboren een zoon met het prachtige gewicht van 123 gram en dat was dan ook de reden dat het zo lang had geduurd he ....hij was aardig groot.
Blijdschap overal om me heen want het was een hele mooie creme kater waar ze zo op gehoopt hadden.
Ik zelf had eerst zoiets van wat is er nu uit mij gekomen en ik ging maar eens even kijken.
Het moedergevoel barste in alle hevigheid los.
Ik heb het vlies weg gehaald en mijn baby gelijk helemaal gewassen.
Maar ik was wel moe hoor.
Door de vermoeidheid vergat ik helemaal de navelstreng door te kauwen.
Maar ach dan heb ik natuurlijk altijd nog mijn vrouwmens he ....die heeft mij daar fantastisch mee geholpen.
Waarschijnlijk is ze mij er nog steeds dankbaar voor dat ze dat mocht doen.
Want dat was voor haar een hele ervaring hoor.
Direct na het afscheuren van de navelstreng begon Hunter te piepen en ik heb hem gelijk bij me gelegd om te laten drinken.
Marie-Louise werd gelijk gebeld dat Huntertje geboren was.
Om 07.28 werd onze kleine Savannah geboren met ook een heel mooi gewicht van 112 gram.
Een prachtige dochter zo wonderschoon en ook creme maar wel veel donkerder dan haar broer.
En alweer is ook zij grondig gewassen en weer heeft het vrouwmens mij geholpen met de navelstreng.
Net op het moment dat het vrouwmens Marie-Louise wilde bellen belde die zelf al.
Dus verteld dat de 2e er net was en zo.
Maar hoe ga je dat zo direct doen vroeg Marie-Louise jullie moeten over een uurtje naar het gemeentehuis .....het antwoord van het vrouwmens klonk geloof ik nogal sip.
Ze wist het ook niet .
Maar daar was Marie-Louise al op voorbereid natuurlijk die had al een heel plan zitten uitwerken.
Vrouwmensen zijn soms hele vreemde wezens hoor.
Marie-Louise die belde gewoon naar haar werk om te zeggen dat ze een beetje later kwam want dat ze eerst even bij mijn bevalling moest blijven.
Mijn vrouwmens....mijn manmens en het kindmens .......opgelucht.
De sfeer werd gelijk een stuk relaxter.
Marie-Louise was hier binnen No -Time
In tussen tijd moest iedereen zich hier ook nog klaar maken voor de trouwerij.
Waar ik me achteraf wel een heel klein beetje schuldig over voel is dat het vrouwmens zichzelf niet zo heeft kunnen opkalefateren als dat ze eigenlijk had gewild.
Maar ze is in ieder geval met een grote lach op haar gezicht vertrokken en met een gerust hart.
Net op het moment dat ze kwam zeggen dat ze gingen vertrekken kwam onze laatste kleine telg ter wereld.
Om 08.34 werd onze Kenzo geboren alweer een zoontje met ook weer een mooi gewicht van 114 gram
En alweer een creme en alweer een beetje anders van kleur.
Geweldig ....prachtig...wonderbaarlijk.
De trouwerij duurde gelukkig niet zo heel erg lang.
En wat waren onze bediendes trots op me zeg.
Hoe vaak ik dat wel niet aan moet horen ik zou er soms bijna van gaan blozen.
En nu ja ......ik lig voorlopig nog lekker boven met de kleintjes hoor daar is het lekker rustig.
En ze groeien als kool , en ik .......ik word schandelijk verwend .
Mijn man is al een paar keer naar zijn kroost komen kijken en .........hij is zo lief voor de kleintjes en voor mij.
Wij worden elke keer heel blij begroet en helemaal gewassen door hem.
Ik ben blij dat ik er niet helemaal alleen voor sta.

Nou dan ga ik nu mijn kindertjes weer eten geven hoor want ik hoor ze nu piepen.

groetjes Kayleigh en tot de volgende keer